Deze tentoonstelling is een ode aan de cyanotypie. Dit is een eeuwenoude fotografische techniek die diepe blauwtinten creëert. In een tijd waarin AI-beelden heel snel worden gemaakt, komt cyanotypie weer terug. Zonlicht, water, schaduw en tijd helpen mee om het beeld te maken. De eenvoudige werkwijze levert afdrukken op die zowel duurzaam als gelaagd zijn. De donkerblauwe beeldtaal inspireert veel moderne kunstenaars. Ze gebruiken die om mooie beelden te maken en om de werkelijkheid op een nieuwe en verrassende manier te laten zien.
Een eenvoudig chemisch proces
Bij cyanotypie wordt gebruikgemaakt van licht en een eenvoudig chemisch proces. Er is geen camera of lens bij nodig. Dit analoge proces werd in 1842 in Engeland uitgevonden door Sir John Herschel. Botanicus en fotograaf Anna Atkins heeft het aantrekkelijk en toegankelijk gemaakt voor een breed publiek.
Oorspronkelijk werd de techniek gebruikt voor wetenschappelijke documentatie, maar er zijn ook veel artistieke toepassingen. Door de eenvoud en toegankelijkheid is deze techniek erg geliefd. Er worden veel minder schadelijke stoffen gebruikt bij cyanotypie dan bij andere fotografische processen. Dit maakt haar een duurzaam alternatief.
Ecologie, het koloniale verleden en heden, het lichaam als archief
Door deze negentiende-eeuwse techniek te combineren met nieuwe media en diverse materialen hebben vijftien hedendaagse kunstenaars de cyanotypie nieuw leven ingeblazen. Hun werk gaat over drie onderwerpen die met elkaar verbonden zijn: ecologie, kolonialisme en het lichaam als een levend geheugen.
Kunstenaars als Pai Dekkers, Suzette Bousema, Glithero en Anne Geene werken nauw samen met de natuur en leggen met cyanotypieën vast wat vaak onzichtbaar blijft: de getijdenritmes, sporen van planten en de kwetsbaarheid van ecosystemen. Met cyanotypie als krachtig middel bevragen en hervertellen makers als Farah Rahman en Sarojini Lewis koloniale geschiedenissen. Waar de techniek vroeger diende voor documentatie en controle, wordt zij nu ingezet voor herstel, verzet en het opnieuw vormgeven van verhalen. Kunstenaars als Shehera Grot, Rabin Huissen en Marijn Kuijper onderzoeken tot slot cyanotypie als een intiem gebaar van aanraking en aanwezigheid, waarbij het lichaam fungeert als drager van zowel persoonlijke als collectieve herinneringen.
Deelnemende kunstenaars
Anne Geene, Arash Fakhim, Farah Rahman, Glithero, Marijn Kuijper, Maryam Touzani, Muhcine Ennou, Pai Dekkers, Rabin Huissen, Ričards Briška, Sarojini Lewis, Shehera Grot, Suzette Bousema, Vincent Zanni en Yasmijn Karhof.