Verhaal van Elise Teljoarubun

Die foto doet me denken aan vroeger, toen ik nog klein was. Mijn ouders maakten of lieten maken, kleine zwart-witfoto’s. Dat was toen heel normaal, later veranderde dat. Toch vind ik zwart-wit nog altijd de mooiste foto’s; ze hebben iets tijdloos.

Als ik naar de foto kijk, moet ik ook denken aan mijn jeugd. Mijn ouders kwamen van de Molukken en moesten hier helemaal integreren: de taal leren, Nederlands koken, wennen aan het leven hier. Ze spraken geen woord Nederlands toen ze aankwamen. Ik herinner me dat mijn moeder op zondag altijd de Nederlandse keuken maakte. Ze droeg dan een schortje, een beetje alsof ze een verpleegster was, met zo’n vierkant voorop. Dan moesten wij allemaal netjes aan tafel. Als ik daaraan terugdenk, doet het me denken aan scènes uit een kostschoolfilm.

Maar zo was die tijd: het leren, het aanpassen, het proberen erbij te horen. De foto herinnert me daaraan, aan vroeger en aan de foto’s die we nog steeds af en toe terugzien. In onze gemeenschap wonen veel familieleden dicht bij elkaar, en daardoor blijven die herinneringen levend.