Verhaal van Agnes Matitaputty

Die foto is gemaakt in de straat waar we vroeger altijd rondhingen. Het is een herkenbaar beeld: mensen die op straat stonden, een beetje op elkaar wachtten. Dat was de plek, de hoek waar iedereen samenkwam. Verderop stonden de oudere jongens, en wij dansten er een beetje omheen, nieuwsgierig waar zij naartoe gingen. Het is heel mooi om dat terug te zien. De foto brengt veel herinneringen boven, ook aan vrienden die er niet meer zijn. Twee van de jongens op de foto zijn inmiddels overleden.
Ik ben in deze wijk opgegroeid en voel me er nog steeds thuis. Het is míjn wijk. Je kent hier de eerste generatie, de tweede, en nu de volgende. Tegenwoordig word ik op straat begroet met ‘oma!’. Daar moet ik soms even van glimlachen. Dan vraag ik wie hun ouders zijn, of waar ze wonen, want de jeugd van nu ken je niet allemaal meer, maar het gevoel van verbondenheid is er nog steeds.