Verhaal van Nonatella Percy

Als ik naar de foto kijk, zie ik mezelf weer op dat balkon staan, kijkend naar al die jongens beneden. Het waren er altijd zoveel en nooit stond er een meisje tussen. Ik herken ze nog, mijn zwager staat daar zelfs bij. Een paar van de mannen die op de foto staan, zijn inmiddels overleden. Alleen Polly en Ferry zijn er nog.

Het roept veel herinneringen op. Vroeger hing er bij elke deur een touwtje naar buiten,  je kon bij iedereen zomaar binnenlopen. De hele straat voelde als één grote familie. Dat is nu wel anders; tegenwoordig is dat niet meer zo. Maar toen was het echt gezellig.