Verhaal van Anjo Reininga

Ik had eerst niet door wat er precies speelde, want ik was druk met werk en had het nieuws nog niet gehoord. Toen ik het dorp uitreed, zag ik drukte, politie en zelfs een legerunit die ter plaatse was om te helpen. Toen ik bij de zeedijk kwam, was alles afgezet, en pas toen hoorde ik wat er gaande was.

Een vriend die in China werkte belde of appte om te vragen wat er aan de hand was, en ook onze oudste zoon in de Verenigde Staten belde. De volgende dag, tijdens de redding, had ik iemand op bezoek. Ik zei: “Kom, we gaan er gelijk heen.” Zo hebben wij de paarden over de dijk zien komen en het land in. Dat is onze herinnering eraan.

De foto die hiervan is gemaakt is prachtig en iconisch. Het is knap van de fotograaf dat hij precies op het juiste moment het juiste shot wist te maken. Het dorpshuis heeft het tafereel later ook nog laten schilderen, wat heel mooi is. De paarden stonden op de dobbe, een verhoging die vroeger ook diende om schapen bij hoogwater droog te houden.

Wat me vooral bijblijft, is hoe de paarden alle kanten opkijken, met Freya, het witte paard, ertussen. Voor de foto springt ze eruit, maar als paard is ze niet belangrijker dan de zwarte of bruine. Voor de foto geeft het beeld gewoon iets bijzonders.